do Zamościa

Czwartek, 4 sierpnia 2011 · dodano: 05.08.2011 | Komentarze 2

Lublin - Krzczonów - Żółkiewka - Zamość - Skierbieszów - Rejowiec - Piaski -
Świdnik - Lublin

Trafił mi się zaległy dzień urlopu, więc postanowiłem pojechać do Zamościa. Trasę "do" zaplanowałem sobie na zachód od DK17 a powrót po wschodniej stronie, tak żeby na mapie ładniej wyglądało. Droga na południe bardzo przyjemna, trochę terenu a jeśli chodzi o asfalt to świetne fragmenty występują na zmianę z tragicznymi. Jedna rzecz bardzo mnie zaskoczyła, gdzieś od okolic Żółkiewki do samego Zamościa i w drodze powrotnej aż do Rejowca jakieś 90% kierowców wyprzedzało mnie zachowując bezpieczny odstęp! Czekali nawet cierpliwie i nie wpychali się gdy z naprzeciwka jechał sznur samochodów. Nie wiem, może miałem szczęście, albo był jakiś dzień dobroci, ale w podlubelskich miejscowościach takie zachowanie jest nie do pomyślenia.
Na zamojskiej starówce nie byłem już bardzo dawno i to co zobaczyłem ma chwilę odebrało mi mowę:) Odnowiona wygląda pięknie. Tereny wokół starówki i park miejski jeszcze w remoncie ale jak już wszystko skończą to będzie co oglądać.
Po wizycie na starówce szybkie odwiedziny u siostry i wyjazd z Zamościa. Wtedy właśnie na ok. 120 kilometrze złapał mnie kryzys.
Kompletnie nie miałem siły jechać a znaki "podjazd o nachyleniu 9%" i to co znajdowało się za ni nimi nie działało motywująco. Pod górkę wtaczałem się z prędkością 12-15 km/h a na zjazdach w ogóle nie dokręcałem. Miałem nawet plan żeby w Rejowcu wsiąść do pociągu, ale po dłuższym postoju kryzys minął.
Po kryzysie nastąpił pierwszy etap błądzenia, a kiedy błądzenie mi się znudziło podjąłem decyzję że dojeżdżam do 'dwunastki', potem do Piask i jakoś 'drogami technicznymi' wzdłuż dwupasmówki do Lublina. Staram się unikać dróg krajowych, ale na dwunastce ruch okazał się nieduży a pobocze szerokie, więc jechało się całkiem sprawnie. Problemy zaczęły się pomiędzy Piaskami a Lublinem drogi techniczne przy remontowanym odcinku dwupasmówki zamieniły się w odcinek terenowy, trzeba było często omijać wykopy i ogrodzone tereny za sprzętem budowlanym a po ciemku nie było to łatwe. To był drugi etap błądzenia. Ze zmęczenia nie mogłem na mapie znaleźć jakiejś innej drogi, po prostu się gapiłem w gpsa i nic nie rozumiałem.
W końcu odbiłem na Wierzchowiska i dalej już miałem prawie prostą drogę do Świdnika (nie licząc trzeciego etapu błądzenia).
W domu byłem o 23:30, więc jakieś 2,5-3 godziny jechałem już po ciemku.
Podsumowując wyjazd udany i nowa życiówka.





Ostatnie 10 km dorysowane ręcznie. Padła bateria w gpsie.